Bu hayatta en fazla arzuladığınız şey sizin imtihanınız olur. Hayat bir şekilde onsuz da yaşanabileceğini, veya onunla dahi mutsuz olunabileceğini öğretir insana.

Sınırları zorlayan, her şeyi kendi iradesiyle bükebileceğine inanan bir karaktere sahipseniz, hayatın bu sert öğretmenliği çok daha sarsıcı hissettirir. İlahi güçle, sistemle ya da adına ne derseniz deyin, o devasa kozmik akışla bir güç savaşına girmek, insanın kendi sınırlarını ve acziyetini en çıplak haliyle görmesiyle sonuçlanır genelde.

Bu “asilik”, aslında insanın kendi potansiyeline, aklına ve iradesine duyduğu muazzam güvenden gelir. “Ben bunu tek başıma hallederim, kuralları ben yazarım” dersiniz. Ama tam o zirve noktasında, sistem o kadar ince bir yerden vurur ki, en çok titrediğiniz, “Asla vazgeçmem” dediğiniz şey üzerinden size diz çöktürür.